PAYLAŞMANIN ÖNEMİ

Bir zamanlar çok uzak diyarlarda fakir bir aile yaşarmış. Bu ailenin üç tane erkek çocuğu varmış. Bir gün en büyük çocuğu yakmak için dal toplamaya göndermişler. Yanına da 4 poğaça ve bir şişe süt vermişler. Çocuk gün boyu dal toplamış. Eve dönerken de yemeğini yemek istemiş. Yemeğini yerken çok zengin bir adam çocuğun yanına gelmiş ve poğaça istemiş. Çocuk çok zengin diye yemeğini paylaşmamış. Adam da gitmiş. Çocuk tam eve dönerken ayağının üstüne sivri bir çakıl taşı düşmesin mi! Çocuk acı içinde kıvranırken kardeşleri onu bulup eve getirmişler. Ertesi gün de ortanca oğlanı dal toplamaya göndermişler ve yine aynı yiyecekleri vermişler. Çocuk öğlene kadar çalışıp dal toplamış ve yemeğini yemek istemiş. Yemeğini yerken yine aynı adam gelmiş ve poğaça istemiş. Ortanca çocuk da zengin diye yemeğini paylaşmamış. Adam gidince o da evine gitmiş. Tam evine girerken koluna sivri dallardan biri gelmiş. Çocuk zar zor evine girebilmiş. Öbür gün de yine aynı yemeklerle küçük çocuğu yollamışlar. Çocuk öğleye kadar çalışmış ve yemeğini yemek istemiş. Yemeğini yerken yine aynı adam gelmiş. Çocuktan yemek isteyince küçük çocuk yemeğinin yarısını vermiş. Adam bu nazik davranışa karşılık olarak ona bir at arabası ve bir sandık dolusu altın vermiş. Çocuk sevinç içinde evine dönmüş. Evinde annesine, babasına ve ağabeylerine olanları anlatmış. Artık çok zenginlermiş ve MUTLU MESUT YAŞAMIŞLAR